Aan de waterkant weet je nooit ....

Dinsdag 23 mei. De wind is wat gaan liggen, de regen laat op zich wachten, waarom niet even een hengeltje uitgooien in een lokale plas. Zwaar materiaal heb ik niet nodig, gezien het visbestand voornamelijk bestaat uit kleine blankvoorn. Ik tuig een lijn op met een draad van 8/00, een haakje nr16 en een dobbertje van om de bij de halve gram. Snel peilen, een made aan de haak en vissen maar.  

Om de vissen te prikkelen zwier ik enkel maden bij m’n dobber. En ja hoor, lang moet ik niet wachten vandaag. Na 2 minuten merk ik dat er een geschubde vriend aan de andere kant van de lijn zit te spelen. Aanslaan! Nee, nog niet. M’n dobbertje doet wel raar, maar het blijft te vroeg om de haak te zetten. De pen komt omhoog, draait cirkeltjes, schiet wat naar beneden om daarna traag weg te zinken in het donkere wateroppervlak. Dit is het moment. Met een fikse snok zet ik de haak. Waauw! Wat een gewicht, ik krijg er nauwelijks beweging in. Het zal wel een uit de kluiten gewassen brasem zijn, even sleuren en dan zit ie in mijn net.  

Niets is minder waar, het eerste kwartier kan ik enkel afwachten, want met m’n draadje van 8/00 heb ik weinig in de pap te brokken. Eindelijk, ik zie m’n lood al naar boven komen, nu de vis nog. Ik denk aan een kleine karper, welke andere vis kan zich zo kranig weren? Na veertig minuten heen en weer trekken, stukken hengel bijschuiven en weer weg nemen, kan ik voor het eerst een blik werpen op m’n tegenstander. Een zware brasem,  Heeen spiegeltje, nee hoor, een mooie zeelt. Nog even blijft het spannend, maar dan delft onze gladde vriend het onderspit. Zo zie je maar, aan de waterkant weet je nooit wat je overkomen zal!

 ingezonden door: Tom Mondelaers